OMG! Seven Senses Tour: een duik in de wereld van de zintuigen

| Dit artikel past in een opdracht voor studenten uit het derde jaar met als onderwerp cmp domeinen.

De affiche van de OMG! Seven Senses Tour ©Stad Gent

 

Een stadswandeling die zélfs voor Gentenaars de moeite is. 

Het jaar 2020 is hét Van Eyck-jaar, dat de bekendste meester van Vlaanderen viert. In Gent kan je daarom de OMG! Seven Senses Tour wandelen. Deze bijzondere stadswandeling trekt het Van Eyck-jaar opnieuw op gang na de lockdown. Met een plannetje in de hand kan je in Gent verborgen parels ontdekken, terwijl je ondergedompeld wordt in een bad voor de zintuigen. 

Wat kan je als geboren en getogen Gentenaar nu nog hebben aan een stadswandeling? Met die vraag in mijn achterhoofd trek ik naar het Belfort op een- hoe kan het ook anders in oktober- regenachtige zaterdagochtend. Het is nog rustig in de stad, de straten en pleinen zijn nog verlaten. Wij, twee vriendinnen en ik, hebben het eerste tijdsslot van de tour gereserveerd. Nieuwsgierig stappen we de Van Eyck-shop binnen, waar we onmiddellijk begroet worden door twee vriendelijke dames. Een van hen geeft even uitleg over de tour en geeft ons een sticker voor op onze jas, wat dient als je toegangsticket. We krijgen ook een plannetje en uurrooster in de hand gestopt. Verwarring alom natuurlijk, wij dachten namelijk dat het een gegidste wandeling was. Volgens de dame was dat ook de bedoeling maar… Dat beestje, dat corona heet, heeft wel op meer vlakken invloed op ons leven. Deze tour is, helaas, ook geen uitzondering. 

Off we go

We vertrekken, na wat moeilijkheden met onze oriëntatie, met het plannetje in de hand op een tocht door Gent. Een wandeling die volgens de website “niet de zoveelste stadswandeling” zou zijn. Het kaartje brengt ons al meteen naar een plek die ons totaal onbekend is: de Achtersikkel. Gelegen op een boogscheut van het Belfort vormt dit middeleeuws kasteeltje met zijn binnenpleintje een canvas die zich wijdt aan het zintuig gehoor. Een gids verwelkomt ons met een enthousiaste uitleg over hoe deze plaats, net zoals de andere stops in deze tour, gelinkt is aan Van Eyck. 

Daarna mogen we de toren beklimmen, een tocht richting de hemel. En dat mag je best letterlijk nemen want terwijl je oneven uitgehouwen en toch wel gevaarlijke trappen beklimt hoor je een engelenkoor zingen. Eenmaal boven gekomen, na eindeloze spiralen, hoor je in elk van de vier hoeken van de belvedère een ander geluid dat met de toren te maken heeft. Dat gaat van muziek, tot getsjilp van vogels naar havengeluiden en kindergelach. Elk geluid wordt van bronzen platen afgespeeld. Wat zorgt voor een surreële ervaring.  

Als we terug op begane grond aangekomen zijn, gaan we verder. Na deze eerste stop kijk ik al reikhalzend uit naar de rest van de tour. Van scepticisme is nog amper sprake, en de ervaringen in de Achtersikkel lijken mijn zintuigen te hebben aangesterkt. Ik lijk meer en beter te zien, ruik elk restaurant dat we passeren en de geluiden van de stad en de regen komen me tegemoet. Dat komt goed van pas want als je van de ene naar de andere stop wandelt, moet je op zoek naar kleine beeltenissen geïnspireerd op Adam en Eva. Een verspreide kunstinstallatie van de Spaanse kunstenaar Isaac Cordal. Die staan telkens hoog in het Gentse landschap verborgen. In groep is het leuk om ze zo snel mogelijk te spotten. 

Een van de beeldjes van Isaac Cordal ©Naomi Rouges

Van Eyck overal

Helaas is de tweede stop van de tour, de Sint-Jacobskerk, gesloten. We waren er op voorbereid door de dames van de shop, maar het is wel jammer. In de kerk staat een installatie van Honoré d’O rond het zintuig tast: De handdoek van Van Eyck. Alleen mag er momenteel niemand aan voelen, je kan al raden waarom. Wil je de installatie toch bewonderen? Dan plan je de tour het beste in de namiddag. De kerk gaat namelijk pas om 14 uur open. 

Via de bekende pleinen en straten van Gent gaat de tocht verder naar het Groot Vleeshuis, maar niet zonder nog langs een paar kunstwerken van Belgische en internationale kunstenaars geïnspireerd op het Lam Gods te wandelen. De wandeling gaat natuurlijk om Van Eyck, nietwaar? Het Vleeshuis is natuurlijk bekend bij velen. Ook hier krijgen we opnieuw een korte geschiedenisles. Klinkt saai, maar is het niet. Het zijn kleine wist-je-datjes -de balken van de gewelven zijn door de Noordzee vanuit Engeland naar Gent gesleept, bijvoorbeeld- die je echt bijblijven. Hier draait het om het zintuig zien, en geloof mij: er valt heel wat te zien waar je eerder niet op gelet zou hebben!

Corona heeft op heel wat vlakken invloed in ons leven, zo ook in deze tour

En dan komt het moment waar we allemaal het meeste naar uitgekeken hebben. Na een proevertje, een speciaal gebrouwen biertje of een glaasje, nogal zure, kombucha, stappen we op een bootje. Helaas is het een open bootje, wat met het regenweer een beetje tegenvalt. Wat volgt, is een informatieve maar toch een beetje koude boottocht. De kapitein neemt je mee langs de Leie en de Schelde, en alles wat ernaast te zien is, naar een ware onderdompeling in het Lam Gods in de tunnel onder het François Laurentplein. De combinatie van klassieke muziek, beelden en lichteffecten maakt je, zelfs als je de bekende triptiek al meermaals hebt gezien, helemaal warm vanbinnen! De spinnen, en het zijn er aardig wat, in de tunnel kunnen licht angstaanjagend zijn maar nemen de magie zeker niet weg.  

The smell of Paradise

De laatste plaats waar we halt houden is het Geeraard de Duivelsteen. Opnieuw een plaats die menig Gentenaar en niet-Gentenaar bekend in de oren klinkt. Maar amper iemand is er ooit binnen geweest- het gebouw is dan ook niet altijd toegankelijk. Op deze historische plaats staat geur centraal. Samen met het mystieke van de tunnel en het bewegen, is dat het zevende zintuig. Je kan er de ‘geur van God’ en de ‘geur van het landschap van het Lam Gods’ ruiken. Normaal zou dit kunnen uit een, er nogal vreemd-uitziende, installatie met erlenmeyers- je weet wel: die glazen flessen uit de lessen chemie- maar nu op een strookje karton. Ook hier is corona weer de boosdoener. Beide parfums zijn gemaakt uit planten die we terugvinden op het schilderij van Van Eyck. Vooral de geur van het landschap neemt me mee in het doek. De hinten van gras, bladeren en aarde doen denken aan een lentedag net na een goede bui. 

Ondanks het enthousiasme van de gids, is deze stopplaats voor mij de minste van de tour. De muziek van de bar- de BROEI-bar maakt van het historisch pand een ontmoetingsplaats voor jongeren- staat er te luid wat de sfeer van de tour wat verpest. En de muziek in combinatie met het mondmasker maakt de gids soms moeilijk verstaanbaar. Dat is jammer, want er was heel wat dat ze te vertellen had over het gebouw. Opnieuw mogen we een middeleeuwse wenteltrap naar beneden naar een crypte, waar ooit, onder andere, psychiatrische patiënten werden opgesloten. De zuilenzaal is indrukwekkend, maar de nogal enge sfeer doet je wel terug denken aan de koude van buiten. 

We trekken opnieuw naar de Van Eyck-shop. De tour zit erop, maar bij het binnenbrengen van onze sticker wacht ons nog een lekkere beloning: ‘Van Eyckskes’. Kleine koekjes gemaakt met speculaaskruiden en venkel. Ze worden gebakken in Compaan, een sociale biobakkerij. De koekjes ruiken lekker en de zoete, kruidige geur doet onze magen knorren. Terwijl ik een van de koekjes met veel smaak naar binnen werk, zegt een blik op mijn uurwerk mij dat we drie uur gewandeld en gevaren hebben. Gek, zo voelt het niet. De combinatie van alle elementen heeft mijn gevoel voor tijd helemaal weggehaald. 

Onderweg kom je heel wat kunstwerken tegen die speciaal voor deze tour gemaakt werden. Een daarvan is dit tweeluik van de Belgische kunstenaar STROOK ©Naomi Rouges

Het laatste oordeel

Dat de tour niet gegidst werd, maar enkel op de stopplaatsen gidsen voorzien waren, was uiteindelijk niet erg. Het was zelfs eerder een bevrijding want zo konden we helemaal aan ons eigen tempo wandelen zonder te moeten rekening houden met een ongeduldige gids. En dat was zeker nodig, want we hebben plaatsen gezien die we ervoor nooit bezocht of gezocht zouden hebben en waar we bijgevolg wat langer bleven staan. De gidsen hebben ons feiten bijgebracht die we nog niet wisten, zowel over Gent als over Van Eyck. Bovendien zijn onze zintuigen tot het uiterste gestimuleerd. In dat opzicht is de OMG! Seven Senses Tour zeker in zijn opzet geslaagd. Helaas werkte het weer een beetje tegen. Wat natuurlijk niet in de handen ligt van de organisator. Een minpuntje dat zeker op te lossen is met een koffie of warme chocolademelk. Daar heb je natuurlijk de tijd voor, zonder begeleidende gids of vast aankomstuur. 

De OMG! Seven Senses Tour is zeker een aanrader. Zowel voor mensen die Gent nog niet goed kennen als voor Gentenaars, én dat voor alle leeftijden. Het is een combinatie van verborgen parels, leerrijke uitleg en zintuigelijke ervaringen in het kader van de Vlaamse grootmeester Jan Van Eyck. Je kan de tour nog beleven tot 31 oktober 2020.

De auteur

Naomi Rouges

Profiel E-mail

Studente journalistiek aan de Arteveldehogeschool. Ik hou van muziek, viool spelen, video's draaien, oneindige boeken en bodemloze kopjes thee.